De Gelderlander belt voor een interview

Een redactrice van de Gelderlander belt mij op. Ik neem de telefoon niet op en ze spreekt een boodschap in. “Ik schrijf een serie artikelen over Poolse arbeidsmigranten in Nederland en ik zou je graag willen spreken.” Ik luister het berichtje af en schrik. Wat wil ze van me? Ze wil vast alleen maar verkeerde dingen horen over Polen. Alles wat ik zeg, wordt vast tegen mij gebruikt.

Een paar dagen lang ligt een briefje met haar telefoonnummer op mijn bureau maar ik bel niet terug. Uiteindelijk wint mijn nieuwsgierigheid het van mijn angst en ik bel haar.

de Gelderlander Poolse arbeidsmigranten

Poolse arbeidsmigranten in Nederland

De serie artikelen gaat over de Poolse arbeidsmigranten in Nederland. Maar ik ben toch geen arbeidsmigrant. “Geeft niet.” – zegt ze. Ik word weer onrustig. Zou dat niet één van die artikelen worden die een Pool in een slecht daglicht wil zetten, no matter what? Goed. “Kunt u mij vragen doorsturen, zodat ik me kan voorbereiden?” – vraag ik. Nee, vragen zijn er niet. “We zien hoe het loopt.” – hoor ik als antwoord. “Mag ik het artikel wel zien voordat het wordt gedrukt en als ik het niet goed vind, geen toestemming geven voor de publicatie.” Nee, dat kan niet. Aanpassen kan, zich terugtrekken kan niet.

Poolse arbeidsmigrant

Ik zit met pijn in mijn maag. Moet ik het doen of niet? In de krant staan. Wie wil dat niet? Gratis publiciteit. Maar als het verkeerd uitvalt, zal ik die gratis publiciteit vervloeken. Is dat de moeite waard? Worden mijn landgenoten niet zwartgemaakt? Ga ik ze zelf niet zwartmaken? Artikelen op mijn site geven ook geen toonbeeld van een Poolse burger. Doen? Niet doen? Doen? Niet doen?

Het gesprek loopt stroef

Ik doe het. We maken een afspraak en d-day komt. We zitten op mijn kantoor met een kopje thee en appelgebak. Het gesprek loopt stroef. Ik ben echt geen prater en in elke vraag verwacht ik een valstrik. Ik weeg elk woord af om maar niets verkeerds te zeggen. Ik maak het haar niet makkelijk. Ze moet aan me trekken en mijn antwoorden zijn kort.

kopje thee

Gered door de hond

Op een gegeven moment hebben we het over haar hond. Ze zou met haar pup komen maar die heeft ze toch thuis gelaten. Ik heb als cadeautje wel een kluifje voor hem meegebracht zodat hij zich niet zou vervelen tijdens ons gesprek. Ze laat me de foto van haar hond zien en straalt wanneer ze over hem vertelt. “Wat voor een ras is dat?” “Hoe oud is hij?” Ineens word ik enthousiast. Dan pak ik mijn telefoon en laat mijn hond zien.

Cane Corso Italiano
dit is mijn hond Miah

“O, dat is een flinke hond.” “Wat voor een ras is dat?” – vraagt ze. “Een cane corso.” “Een wat?” Het ijs is gebroken. Daarna loopt het heel soepel en we zitten als twee vriendinnen aan tafel te kletsen. ’s Avonds krijg ik nog een foto van haar hond met de kluif.

hond met een kluif
dit is de hond van Wilma

Polen vertrouwen vreemden niet. Als een vreemde iets van ons wil, dan gaan alle alarmbellen bij ons rinkelen. Vreemde mensen helpen elkaar niet. Vreemde mensen maken misbruik van elkaar. Dat is in ieder geval wat wij denken. Daarom is het voor een goed gesprek zo belangrijk om elkaar beter te leren kennen. Om persoonlijke dingen met elkaar te delen. Hoe meer je op een ander lijkt hoe meer je hem of haar vertrouwt. Wat een hondenfoto allemaal niet kan doen.

Met dank aan Wilma

Share

geen reacties

geef een reactie